Vrijdag 22 december 1944 ratelde de telex in het hoofdkwartier van McAuliffe te Bastogne. Het bericht luidde 'HUGH IS ON IT'S WAY'. Dit was een hoopvol bericht, het betekende dat de 4th Armoured Division onderweg was. Dit onderdeel stond onder commando van Hugh Gaffey en hij had van Patton de opdracht 'TO DRIVE LIKE HELL!' en rechtstreeks op Bastogne af te gaan. De hoofdas was de hoofdweg van Arlon naar Bastogne, met op de linkerflank Combat Command B en op de rechterflank Combat Command A die via secundaire wegen zou op stomen. Dit was makkelijker gezegd dan gedaan, om de Duitsers tegen te houden had het VIII Army Corps alle bruggen opgeblazen om een blokkeerlijn te vormen vanaf Martelange naar Neufchateau.

Pas op zaterdag 23 december om 15.00 uur was een bailey bridge gereed van 30 meter over de weg van Arlon naar Bastogne, waarover de hoofdmacht zich kon verplaatsten. Op de linkerflank was het precies hetzelfde, oponthoud door vernielde bruggen en de zware verdediging van de Duitsers remden alles af. Patton ergerde zich mateloos en besloot een kleine Task Force vooruit te zenden die ook gedurende de nacht door zou zetten om Bastogne te bereiken. Toch wist Combat Command B in de nacht van vrijdag op zaterdag al uit te breken naar het noorden. De CCB trok op tussen de huidige N 85 en de huidige N 4 richting Chaumont en vorderde gestaag terwijl CCA nog steeds aan het modderen was rond Martelange.

Chaumont werd verdedigd door de uitgeputte Duitse 5de Paradivisie. Omdat de Amerikanen een 'grote aanval' aan het opzetten waren wat nogal wat tijd vergde, kreeg generaal Kokott de gelegenheid twaalf gemechaniseerde kanonnen naar Chaumont te sturen om de Duitse para's te steunen. De Duitsers zaten in een dilemma. Ze moesten de zuidkant verdedigen waar het 4th Armoured Divison aandrong en ze moesten gelijktijdig Bastogne aanvallen. Zaterdag de 23ste december zag de zwaarste strijd rond Bastogne. McAuliffe's, met zijn 101st Airborne Divison dat gewend was vanuit een ingesloten situatie te 'werken', zag zich genoodzaakt het 8th Army Corps met de hoogste urgentie te vragen om de grootst mogelijke druk uit te oefen met de 4th Armoured Division,… 'The situation for us becomes rather gloomy'. Maar wat the 4th AD ook probeerde, er was geen doorkomen aan.

Combat Command B leed zware verliezen rond Chaumont, er werden elf Sherman tanks uitgeschakeld en 65 Amerikanen kwamen om, waaronder alle officieren. Combat Command A had zware strijd rond Warnach waar 68 Amerikanen sneuvelden en vijf Shermans verloren gingen. Maar zondag 23 december had CCA Warnach in handen. Combat Command Reserve werd vervolgens ingezet om de rechterflank van CCA te ondersteunen. Deze hadden een zware dobber aan het innemen van Bigonville, wat pas veroverd werd op zondagmiddag. Ondertussen bereidden de Duitsers een laatste grote aanval voor op Bastogne die op eerste kerstdag zou moeten plaats vinden. Nu zou de aanval vanuit het noorden en noordoosten ingezet worden met in de voorhoede de 26ste Divisie Volksgreanadiers en verse troepen van de 15de Panzer Grenadiers Division. De oprukkende Amerikanen ten zuiden van Bastogne moesten worden tegengehouden door het 39ste Regiment nabij Assenois. Na een inleidende beschieting om 02.45 uur van de maandagmorgen rukten de Duitsers om 04.00 uur op richting Bastogne. Even leek het erop dat de opzet zou slagen toen 17 Duitse tanks van de 115de Gevechtsgroep uitbraken vanuit Flamizoulle. Optimistisch seinden deze door, dat ze de westzijde van Bastogne bereikt hadden. Ze braken ook door de eerste perimeter heen maar de troepen van het 101st Airborne sloten daarop de Duitse eenheid van achteren weer in en er ontsnapte geen enkele. Op 26 december volgde nog een laatste poging met een aanval van het 26ste Verkenningsbataljon vanuit Isle-la-Hesse, die vruchteloos vastliep op de Amerikaanse houwitsers en anti-tank kanonnen.

Om het nog iets erger te maken bereikte Kokott het bericht van het 39ste Regiment Volksgrenadiers dat: 'twaalf Amerikaanse tanks Assenois binnen trokken'. Kokott trachtte nog een onderdeel van het 26ste Regiment Volksgrenadiers er heen te zenden, maar deze waren te uitgeput om nog een deuk in een pakje boter te kunnen slaan.

Op eerste kerstdag, maandag 25 december, was Combat Command Reserve (CCR) verplaatst van de rechterflank naar de linkerflank van het CCA om deze zwakke flank meer kracht te geven. Maar deze liepen vast in de verdediging van de plaatsje Remoiville. Toch wisten zij hier binnen te dringen, en tijdens man tot man gevechten werden 327 Duitse krijgsgevangenen gemaakt. Zij naderden Bastogne gestaag, terwijl CCA nog maar vijf kilometer van Arlon gevorderd was. CCB was in Hompré aangekomen, het voormalige hoofdkwartier van Kokott, dat zeven kilometer van Bastogne lag. Op 26 december zou het doel voor het CCR Sibret worden. Het oprukken ging voorspoedig dankzij de (ongevraagde) hulp van enkele Lockheed Lightnings, deze bombardeerden Remichampagne waardoor de Duitse verdediging het opgaf. Ook Clochimont was geen groot obstakel. In plaats van Sibret aan te vallen (omdat men daar een zware verdediging verwachtte, wat achteraf niet zo was) besloten de commandanten van CCR naar Assenois op te trekken. En zo begon bij de eerste schemering om 16.45 uur een inleidende beschieting door 155mm kanonnen op Assenois. Voor de laatste granaat gevallen was trokken de Sherman tanks al schietend voorwaarts. In de voorste tank zat Lt. Charles Boggess en hij zette door om Bastogne te bereiken. Het laatste obstakel was een kleine vierkante bunker aan de rechterzijde van de weg. Drie treffers schoot Boggess in de betonnen verschansing. Het was nu bijna donker, maar Boggess reed nog een honderd meter verder en zag in het voorbij gaan zeker twintig dode Duitsers naast de bunker. Opeens zag hij schimmen en meende de uniformen te herkennen. Boggess riep hen toe: 'Come here!,… This is the 4th Armoured!' Na enige tijd stapte een eenzaam figuur op hen af,…'I'm Lieutenant Webster of the 326th Engineers, 101st Airborne Division, glad to see you!' En zo kwam in theorie op dinsdag 26 december 1944 om 16.55 uur een einde aan het beleg van Bastogne.

General Maxwell Taylor, die in Amerika was ten tijde van het offensief, kon eindelijk op 27 december naar zijn mannen van het 101st Airborne Division. De bevoorrading en de afvoer van gewonden ging nu via de route Assenois naar het zuiden. Ondanks verwoede pogingen van de Duitsers op 30 december vanuit de bossen van Marenwez en uit het westen om deze route weer in handen te krijgen lukte dit niet meer.